Η φιλη μου Christina σχολιαζει για εμας μια λατρεμενη μου ταινια, το Vicky Cristina Barcelona (προβληθηκε 9/10/2008), και την ευχαριστω πολυ πολυ!

Πραγματικά υπέροχη ταινία την οποία απέφευγα καθότι ο Γούντι Άλλεν συχνά μου φαίνεται πνιγηρός και με εμμονές τις οποίες δεν αντέχω να βλέπω ξανά και ξανά… Τελικώς διαψεύστηκα και πολύ το χάρηκα!
Έξυπνο σενάριο, γρήγορο, δεν πρόκειται να βαρεθείς λεπτό. Το αντίθετο, το πιο πιθανό είναι να ταυτιστείς με κάποιον από τους χαρακτήρες, να αναγνωρίσεις συμπεριφορές (σου) και να νιώσεις οικεία. Τα γεγονότα τρέχουν το ένα μετά το άλλο και ο Javier Bardem είναι ένας σαγηνευτικός θεός στου οποίου τα δίχτυα θα ήθελες να πέσεις. Η Scarlett όπως πάντα υπέροχη δεν αποτελεί έκπληξη καθότι ο Γούντι την έχει διαλέξει και για άλλες του ταινίες για να ενσαρκώσει μια γυναίκα με πάθη, αθωότητα, πονηριά, φαντασία που τολμά και (δεν) ξέρει τι θέλει, αναζητώντας τον ίλιγγο συνεχώς… Η Rebecca Hall την οποία και πρώτη φορά είδα ήταν απολαυστική, και έκανε ένα υπέροχο δίδυμο με τη S.Johansson. Την παράσταση όμως κλέβει η Penelope Cruz που έρχεται σα σίφουνας να ταρακουνήσει τα νερά και να «δέσει» την ταινία με το ταμπεραμέντο της!
Για τα ισπανικά τοπία, σπίτια, χωριά κλπ δεν έχω λόγια, θες να κλείσεις εισιτήριο τώρα κιόλας και να πας αμέσως να τα ζήσεις όλα (ελπίζοντας φυσικά σε ανάλογες ερωτικές περιπέτειες).
Μία έξυπνη ρομαντική κομεντί, απροσδόκητη που θα σε ταξιδέψει και θα σε αφήσει με ένα χαμόγελο…Ιδανική επιλογή να τη δεις οποιαδήποτε στιγμή. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε κρύβει έστω και μία ρανίδα πάθους και περιπέτειας μέσα του.

Αποφασισα να δω το Last Night (ελλ.τιτλ. “Χθες το Βραδυ”, προβλ. 17/2/2011) χωρις ιδιαιτερες προσδοκιες. Μου αρεσει η Keira Knightley πολυ, οπως επισης μου αρέσουν συνηθως οι ταινιες που επιλεγει να πρωταγωνιστει, με πιο προσφατη την αγαπημενη μου Never Let Me Go. Για την Keira λοιπον ειπα ας το δω κι αυτο… Ευτυχως δεν απογοητευτηκα, απεναντίας μου αρεσε αρκετα. Ειναι μια πολυ καλογυρισμένη ταινία, με ομορφα πλανα και ατμοσφαιρα. Γενικα επικρατει μια υψηλη νεϋορκεζικη αισθητικη, πραγμα που ταιριαζει με ολο το υφος, τα προσωπα, ακομα και το ομορφο σκυλι της ταινιας :)

Το θεμα της απιστιας που αγγιζει (ισως οχι τοσο βαθια οσο θα μπορουσε ανετα) δεν ειναι κατι καινουριο ή πρωτοτυπο. Ομως το προσεγγιζει με εναν αρκετά ρεαλιστικο και ευαισθητο τροπο, που εμενα προσωπικα με καλυψε. Τελικα πια μορφη απιστιας ειναι πιο σοβαρη;… Ειναι η σωματικη ή αυτη που γινεται με το μυαλο; Τι θεωρειται απιστια; Ειναι εφικτη η μονογαμια τελικα; Ολα ή καποια απο αυτα τα ερωτηματα σου (επαν-)ερχονται στο μυαλο με το Last Night. Πολυ καλη ερμηνευτικά και ομορφοτερη απο ποτε η Keira, υπεροχος και “πραγματικος πειρασμος” ο Guillaume Canet, βαρετος και ανεκφραστος (το απαιτει και ο ρολος βεβαια) ο Sam Worthington και απλα σεξυ η Eva Mendes. Επισης μου αρεσε το τελος που πολλούς δεν ικανοποιησε απ’οτι διαβασα σε κριτικες… Αν το δεις κι εσυ το συζηταμε.

Ωραιο τρέιλερ:

Ηθελα εδω και καιρό να δω το Incendies (ελλ.τιτλ. “Μεσα απο τις Φλογες”, προβλ.  10/3/2011), τελικα το εβαλα χθες στις 2μιση τη νυχτα με σκοπο να παρω μια ιδεα και να το παρακολουθησω σημερα, αλλα με καθηλωσε…κι ας κοιμηθηκα στις 5 πμ! Αξιζε το ξενυχτι. Ηταν αδυνατο να το αφησω. Ειναι ενα αριστουργημα, τολμω να το χαρακτηρισω ετσι. Ξεδιπλωνεται αργα αλλα συγκλονιστικα, ειναι μια τραγωδια γεματη εκπληξεις, μεσα στη βια του πολεμου και την ειρωνια της μοιρας…Οι ηθοποιοι ειναι υπεροχοι, η σκηνοθεσια, το μονταζ και η μουσικη ονειρεμενα αλλα και τοσο ρεαλιστικα! Η ταινια δικαίως ηταν υποψηφια για Οσκαρ ξενογλωσσης (ξερεις, μαζι με τον Κυνοδοντα, έλεος) καθως ειναι Καναδεζικης παραγωγης. Διαδραματιζεται ομως σχεδον ολη στη Μ.Ανατολη. Συγκινητικη, αφυπνιστικη, συναρπαστικη…. Ναι, ισως σε καποιους φανει υπερβολικα “τραβηγμενο” το τελος, παρολα αυτα ειναι μια ταινια που συνιστω ανεπιφυλακτα.

Οριστε και το τρειλερ με ελλ.υποτιτλους για να παρεις μια ιδεα  :)

Λοιπόν το παραδεχομαι, ημουν λιγο προκατειλημμένη και βαριόμουνα να το δω, γιαυτο συνεχεια το ανέβαλλα. Λιγο η μεγαλη διαρκεια (138 λεπτα), λιγο το θεμα με τους ψυχοπαθεις εγκληματιες, οσο κι αν αγαπώ τον ΝτιΚάπριο το Shutter Island (ελλ.τιτλ. “Το Νησι των Καταραμένων” , προβλ. 25/2/2010) δε με “τράβαγε” να το δω. Τελικα πριν λιγες μερες που αποφασισα να το παρακολουθησω, ειδα ποσο λαθος ημουν… Προκειται για ενα συναρπαστικο αριστουργημα, με οντως “βαρυ” θεμα, αλλα τελεια εκτελεσμενο απο τον Martin Scorsese, με υπεροχους ηθοποιους (ακομα και σε δευτερους ρολους), με εναν καταπληκτικο DiCaprio, μυστηριο, αγωνια, τρομακτικη και σκοτεινη ατμοσφαιρα που σε “παρασυρει” στο περιεργο αυτο παιχνιδι μυαλου. Δεν θα χαλαρωσεις, δεν θα διασκεδασεις. Θα καθηλωθεις ομως ως το τελος της ταινιας, θα σκεφτεις, θα προβληματιστεις, θα ταυτιστεις και θα απολαυσεις υπεροχες σκηνες και ερμηνειες. Δεν μπορω να πω πολλα γιατι θα στο χαλασω και δεν θελω. Για το τελος ειπωθηκαν διάφορα, αν θελεις το συζηταμε στα Σχόλια οταν το δεις.

Το συστηνω ανεπιφυλακτα ;)

 

Ληο εισαι ηθοποιαρα. Τέλος!

Οπως εχω ξαναγραψει, οι ταινιες που βασιζονται σε αληθινες ιστορίες σχεδον παντα με ενθουσιάζουν. Κράτα το “σχεδον” εδώ… Γιατι το Conviction δεν με ενθουσιασε οσο περίμενα. Βασισμενο στην αξιοθαυμαστη ιστορια μιας γυναικας στην Μασσαχουσέτη που εγινε δικηγορος για να βγαλει τον καταδικασμενο για φονο αδελφο της απο τη φυλακη, εχει παρα πολλα καλα στοιχεια ναι δε λεω…αλλα εγω βαρεθηκα λιγο! Για να ειμαι δικαιη, η Hilary Swank ως πρωταγωνιστρια ειναι εκπληκτικη εδω. Ισως (αλλη) μία απο τις καλυτερες της ερμηνείες. Επισης μου αρεσε πολυ ερμηνευτικα ο “αδελφος” της Sam Rockwell. Γενικα το καστ ηταν παρα πολυ καλο. Λατρεψα Juliette Lewis με σπασμενο δοντι, ειχα καιρο να απολαυσω το ταλεντο της!! Η ταινια ειναι πραγματικα ενας “υμνος” στην αδελφικη αγαπη και εντυπωσιαζει το ποσο πιστή, δυνατη, αφοσιωμενη  και ανενδοτη ηταν αυτη η γυναικα ως προς την αθωοτητα του αδελφού της. Απλα εγω ειχα την αισθηση οτι κατι ελειπε σε ολη τη διαρκεια, ιδιαιτερα στο τελος. Ολο περιμενα κατι αλλο, μια εκπληξη ισως, κατι τελος παντων! Θα μου πεις (και θα εχεις δικιο), ρε κοπελια αφου ετσι εγιναν τα γεγονοτα, τι-να-κανουμε-τωρα ;;

Δεν ξερω, αν θελεις δες το και πες μου εσυ ;)

Αργησα να  γραψω για το Never Let Me Go (ελλ.τιτλ. “Μη Μ’Αφησεις Ποτε”, απο 7/4/11 στις αιθουσες). Μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες για φετος, ισως Η αγαπημενη μου εως τωρα. Τη λατρεψα! Ναι ξερω, καποιοι ισως την θεωρουν υπερβολικη, μελό, καταθλιπτική, βαρετη, γλυκαναλατη, ατελειωτη… Καποιοι αλλοι που εχουν διαβασει το βιβλιο του Kazuo Ishiguro πανω στο οποιο βασιζεται, ισως απογοητευτουν. Δεν εχω διαβασει το βιβλιο (ακομα) και πριν τη δω δεν ηξερα απολυτως τιποτα, εκτος απ’το οτι “επιβαλλοταν” να μην τη χασω. Δεν ειχα δει καν το τρέιλερ. Ευτυχως! Το τρέιλερ ειναι μεγαλο σπόιλερ, δες το με δικη σου ευθυνη… Εγω προσωπικα μισω τα σπόιλερς, γιαυτο και οπως ισως εχεις αντιληφθει απο αλλα ποστς τακτικε μου αναγνωστη, ποτε δε σου διηγουμαι τις υποθεσεις των ταινιων που σχολιαζω! Φοβαμαι μη “ξεφυγει” κατι. Στο Never Let Me Go, νομιζω αν ξερεις τι θα δεις ακριβως, χανεται αρκετη απο την μαγεία του… Τελος πάντων, προκειται για μια πολυ δυνατη ταινια αγαπης, αφοσιωσης, πεπρωμενου, τραγικοτητας, που σε προβληματιζει για πολλες μερες μετα. Απιστευτη φωτογραφια, σκηνοθεσια αψογη (Μark Romanek), υπεροχες ερμηνειες απο τους 3 πρωταγωνιστες Carrey Mulligan, Keira Knightley και Andrew Garfield (καταπληκτικος!), οπως κι απο την αγαπημενη Charlotte Rampling (classic). Moυσικη…τι να πω για αυτο το soundtrack! Επισης προσεξε τα χρωματα της ταινιας. Πφφφ δεν μπορω να πω αλλα, θα γινω κουραστικη, αφου κατ’εμε δεν υπαρχει κατι ασχημο εδω! Εντυπωσιακη η παντελης απουσια απο τις υποψηφιοτητες των Οσκαρ, αλλα δε θα το σχολιασω… Δες την ομορφη αυτη ταινια, αστην να σε παρασυρει στην ηρεμια και τη φαντασια της,  και ελα μετα να την κουβεντιασουμε πιο κατω στα σχολια (σποιλερς στο φουλ εκει!)

Ξερεις οτι ειμαι λιγο ρομαντικια, δε με παρεξηγεις! Αν θες δραση, πυροβολισμους, σεξ και αυτοκινητα, μην πας με τιποτα να το δεις φυσικα… Αλλιως, παρε τα χαρτομαντηλα σου και απολαυσε το. Οπως εκανα κι εγω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To Hereafter (ελλ.τιτλ. “Η Ζωη Μετα”) ειναι μια ταινια του Clint Eastwood, για την οποια ειχα ακουσει τοσα μα τοσα αρνητικα σχολια, που πραγματικα βαριομουν να τη δω. Δε βοηθουσε και το γεγονος οτι πρωταγωνιστει μια απο τις “αντιπαθειες” μου, αυτος ο χλιμιτζουρόφλωρος ο Matt Damon, ε δεν ελεγα να κατσικωθω να το δω… Τελικα αποφασισα να το δω για να διαμορφωσω δικια μου αποψη, αλλα και να ενημερωσω κι εσενα μπλογκ-ριντερ οφ μάην που με τοση αγωνια περιμενεις καθε μου ποστ!! Λοιπον, μην ακους αλλου, μιλαμε για ταινιαρα… Καλογυρισμενη, με ενδιαφερον σφιχτο σεναριο, ολοκληρωμενους και συμπαθεις χαρακτηρες, καταπληκτικες ερμηνειες απ’ολο το καστ (ω ναι, αρχιζω και εκτιμω τον Damon που με εκπλησσει για 2η φορα φετος, μετα το True Grit). Συμφωνεις δεν συμφωνεις με την αποψη του Eastwood για τη μεταθανατο “ζωη”, για το αν υπαρχει ή οχι βασικα, θεμα δυσκολο και σαφως οχι ξεκαθαρο για πολλους, η ταινια καταφερνει να σε αγγιξει. Εγω προσωπικα δεν ηθελα να τελειωσει. Δεν συζητω καν την εκπληκτικη σκηνη στην αρχη με το τσουναμι, που νιωθεις να πνιγεσαι βλεποντας την…Ποσο ρεαλιστικη… Βεβαια δεν συνεχιζεται τοσο δυναμικα η ταινια και καταλαβαινω γιατι ισως κουρασε πολλους γυρω στη μεση της. Ομως η ανθρωπινη και συγκινητικη ατμοσφαιρα σε κραταει και σε ενθουσιαζει μεχρι τελους. Κυριε Eastwood, congrats, για αλλη μια φορα!

Να το δεις λεω εγω… Αξιζει ;)

 

Μετα απο ολιγοημερη απουσια, επιστρεφω δυναμικα εχοντας δει 3 ταινιες και ξεκινώντας να γραφω για αυτην που μου αρεσε λιγοτερο… Ή μαλλον για να ειμαι  δικαιη, το Morning Glory (ελλ.τιτλ. “Πρωινο Ξυπνημα”) ηταν η πιο “ελαφρια” και η πιο “ευκολη” απo τις 3. Η μεγαλη μου δυσκολια στο να γραψω για αυτη την ταινια ειναι το οτι μετα απο μια εβδομαδα δεν τη θυμαμαι! Οποτε καταλαβαινεις… Μια χαριτωμενη κωμωδια για τον κοσμο των (Αμερικανικων) πρωιναδικων, με πολυ καλο καστ που κατ’εμε ειναι και ο βασικοτερος λογος υπαρξης της. Ο Harrison Ford οπως δεν τον εχεις ξαναδει, η Diane Keaton οπως την εχεις ξαναδει αλλα πολυ καλη οπότε ok! H Rachel McAdams πολυ γλυκια και ομορφη και αστεια ταυτοχρονα. Γενικως καλα περασα δε λεω. Ειχε καλες στιγμες γελιου, εκανε λιγη “κοιλια”, ειχε καποιες υπερβολες, λιγη συγκινηση, εχμμμ δε θυμαμαι άλλα…Αληθεια λεω!  Συγγνωμη κυριε σκηνοθετα, όμως καμμια σχεση με τo παλαιοτερο Notting Hill σας ας πουμε… Εκεινο το λατρεψα και το θυμαμαι καλα. Ακομα!

Να τη δεις να ξεχαστεις και να γελασεις…Ε οχι και σινεμα ομως. Ξερεις  ;)

“Βοστωνη, ληστειες τραπεζών και Affleck! Μια χαρα ακουγεται για Κυριακη βραδυ…” Κι ετσι αποφασισα να δω το The Town, χωρις ιδιαιτερες προσδοκιες. Μη σου πω οτι ποτε δεν θεωρουσα τον Ben Affleck ιδιαιτερο ταλεντο στην ηθοποιία, ποσο μαλλον να παιζει ΚΑΙ να σκηνοθετεί. Πως χαιρομαι ομως οταν κανω λαθος και εκπλησσομαι ευχαριστα! Ο Ben Affleck σ’αυτη την ταινία μου ανέτρεψε οσα πιστευα για αυτόν εδω και χρόνια. Ναι λοιπον, εχει ταλέντο οχι μονο σαν ηθοποιος αλλα και σαν δημιουργός! Δυστυχως δεν εχω δει το Gone Baby Gone (2007) που ηταν η πρωτη του σκηνοθετική αποπειρα, αλλα τωρα σκοπευω να το δω πολυ συντομα. Οσο για το The Town, ειναι μια αστυνομικη περιπετεια, με αψογες σκηνές καταδιωξης, με λαβ-στορυ, με προσωπικα δράματα, με αγωνια, με συναισθημα, ένταση, ωραιες εικονες της Βοστωνης, πολυ καλες ερμηνείες απ’ολο το καστ. Συνολικα προκειται για μια προσεγμενη δουλειά, που σε κραταει απο το πρωτο λεπτο ως το τελος κι ας ειναι 2 ολοκληρες ωρες η διαρκεια της. Προσωπικά ειχα καιρο να απολαυσω τοσο καλή περιπέτεια και περασα ευχαριστα.

Να τη δεις ανεπιφυλακτα, ιδιαιτερα αν εισαι λατρης του ειδους! Οριστε, σου βρήκα και τρέιλερ με ελληνικους υποτιτλους  ;)

 

 

Πάρε και μια (άσχετη) φωτο του λατρεμενου μου fashion icon, της υπεροχης υπερ-στυλατης Blake Lively (Gossip Girl), που συμπρωταγωνιστει εδω αξιοπρεπεστατα!

To Rabbit Hole ειναι η ιστορια ενος ζευγαριού (Nicole Kidman και Aaron Eckhart), οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τον οδυνηρό θανατο απο ατυχημα του τετραχρονου γιου τους. Το τραγικό ζευγάρι προσπαθεί να προσδιορίσει πάλι τη ζωή του, να βρει τους φυσιολογικούς του ρυθμούς και να προχωρήσει παρακάτω, οσο γίνεται δηλαδη… Και ενω περιμένεις ότι οτι θα παθεις μία (και 2 μη σου πω) καρακατάθλιψη, οτι θα διαταραχθείς, θα συγκλονιστεις και θα κλαίς σ’ολη την ταινια καθώς μιλαμε για ένα πολύ στεναχωρο και δυσκολο θέμα, τελικά δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εντάξει, η ταινία δεν ειναι και η πιο ευχαριστη, αλλά ο σκηνοθέτης (John Cameron Mitchell), καταφέρνει να περάσει μηνύματα και συναισθήματα, ευτυχώς χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. Χωρίς ανώφελα μελό κλισε, αλλα με συγκλονιστικές ερμηνείες, σχετικά γρηγορες εναλλαγες, ωραιες εικόνες και ευχαριστες εκπλήξεις σε ότι αφορά θρησκευτικές αναφορές, η ταινια κυλαει και σε “παρασυρει” στον κοσμο της. Εναν κόσμο που τελικά φαντάζει ίσως και αισιόδοξος! Η Nicole ειναι καταπληκτική στο ρόλο της και απολυτα δικαιολογημένα προταθηκε για Οσκαρ, ασχετα αν δεν το πηρε αυτή τη φορά. Μια ένσταση στην εμφανιση της λογω υπερβολικού botox, αλλά οk, συγχωρείται λογω ερμηνείας! Ο Eckhart ευχαριστη έκπληξη. Α, παιζει και η Sandra Oh, η γιαπωνεζα του Grey’s Anatomy,  εδω ομως άχρωμη, άοσμη και αδιάφορη. Υπεροχη η Dianne Wiest στο ρόλο της.

Να τη δεις ναι, κυριως για να απολαυσεις ερμηνείες, αλλα καλυτερα σε dvd – για να μη με βρισεις αν κοιμηθεις.  ;)

 

ΑΡΧΕΙΟ:

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ:

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 8 other followers

COME ON POLYVORE LADY ;)

Top Clicks

  • Όχι
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: