You are currently browsing the category archive for the ‘Oscar 2011’ category.

Ηθελα εδω και καιρό να δω το Incendies (ελλ.τιτλ. «Μεσα απο τις Φλογες», προβλ.  10/3/2011), τελικα το εβαλα χθες στις 2μιση τη νυχτα με σκοπο να παρω μια ιδεα και να το παρακολουθησω σημερα, αλλα με καθηλωσε…κι ας κοιμηθηκα στις 5 πμ! Αξιζε το ξενυχτι. Ηταν αδυνατο να το αφησω. Ειναι ενα αριστουργημα, τολμω να το χαρακτηρισω ετσι. Ξεδιπλωνεται αργα αλλα συγκλονιστικα, ειναι μια τραγωδια γεματη εκπληξεις, μεσα στη βια του πολεμου και την ειρωνια της μοιρας…Οι ηθοποιοι ειναι υπεροχοι, η σκηνοθεσια, το μονταζ και η μουσικη ονειρεμενα αλλα και τοσο ρεαλιστικα! Η ταινια δικαίως ηταν υποψηφια για Οσκαρ ξενογλωσσης (ξερεις, μαζι με τον Κυνοδοντα, έλεος) καθως ειναι Καναδεζικης παραγωγης. Διαδραματιζεται ομως σχεδον ολη στη Μ.Ανατολη. Συγκινητικη, αφυπνιστικη, συναρπαστικη…. Ναι, ισως σε καποιους φανει υπερβολικα «τραβηγμενο» το τελος, παρολα αυτα ειναι μια ταινια που συνιστω ανεπιφυλακτα.

Οριστε και το τρειλερ με ελλ.υποτιτλους για να παρεις μια ιδεα  🙂

To Rabbit Hole ειναι η ιστορια ενος ζευγαριού (Nicole Kidman και Aaron Eckhart), οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τον οδυνηρό θανατο απο ατυχημα του τετραχρονου γιου τους. Το τραγικό ζευγάρι προσπαθεί να προσδιορίσει πάλι τη ζωή του, να βρει τους φυσιολογικούς του ρυθμούς και να προχωρήσει παρακάτω, οσο γίνεται δηλαδη… Και ενω περιμένεις ότι οτι θα παθεις μία (και 2 μη σου πω) καρακατάθλιψη, οτι θα διαταραχθείς, θα συγκλονιστεις και θα κλαίς σ’ολη την ταινια καθώς μιλαμε για ένα πολύ στεναχωρο και δυσκολο θέμα, τελικά δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εντάξει, η ταινία δεν ειναι και η πιο ευχαριστη, αλλά ο σκηνοθέτης (John Cameron Mitchell), καταφέρνει να περάσει μηνύματα και συναισθήματα, ευτυχώς χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές. Χωρίς ανώφελα μελό κλισε, αλλα με συγκλονιστικές ερμηνείες, σχετικά γρηγορες εναλλαγες, ωραιες εικόνες και ευχαριστες εκπλήξεις σε ότι αφορά θρησκευτικές αναφορές, η ταινια κυλαει και σε «παρασυρει» στον κοσμο της. Εναν κόσμο που τελικά φαντάζει ίσως και αισιόδοξος! Η Nicole ειναι καταπληκτική στο ρόλο της και απολυτα δικαιολογημένα προταθηκε για Οσκαρ, ασχετα αν δεν το πηρε αυτή τη φορά. Μια ένσταση στην εμφανιση της λογω υπερβολικού botox, αλλά οk, συγχωρείται λογω ερμηνείας! Ο Eckhart ευχαριστη έκπληξη. Α, παιζει και η Sandra Oh, η γιαπωνεζα του Grey’s Anatomy,  εδω ομως άχρωμη, άοσμη και αδιάφορη. Υπεροχη η Dianne Wiest στο ρόλο της.

Να τη δεις ναι, κυριως για να απολαυσεις ερμηνείες, αλλα καλυτερα σε dvd – για να μη με βρισεις αν κοιμηθεις.  😉

 

Οπως σου ειχα υποσχεθει, εδω θα δεις τους νικητες των φετινων Οσκαρ και θα ενημερωθεις για να εισαι μεσα σ’ολα! Για σενα βρε ξενυχτησα προχθες (χθες αναπληρωνα υπνο και αναπλαθα κυτταρα) και αποψε στα ετοιμασα, οπότε μη γκρινιαζεις που αργησα. Ασε που σου βρηκα και ωραιες φωτο στο google..  😉

Voila λοιπον τα αποτελεσματα της 83ης απονομης:

ΤΑΙΝΙΑ – The King’s Speech

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – Tom Hooper – The King’s Speech

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΥColin FirthThe King’s Speech

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΥChristian BaleThe Fighter

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥNatalie PortmanBlack Swan

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥMelissa LeoThe Fighter

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ  ΣΕΝΑΡΙΟ – Aaron Sorkin – The Social Network

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ – David Seidler – The King’s Speech

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ – Toy Story 3

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – The Lost Thing

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ – In a Better World (Denmark)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ – Inception

ΜΟΝΤΑΖ – The Social Network

ΣΚΗΝΙΚΑ – Alice in Wonderland

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ – Alice in Wonderland

ΜΑΚΙΓΙΑΖ – The Wolfman

ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ – Inception

ΜΟΥΣΙΚΗ – The Social Network

ΤΡΑΓΟΥΔΙ – Toy Story 3 («We Belong Together»)

ΗΧΟΣ – Inception

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΗΧΟΥ – Inception

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ – Inside Job

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – Strangers No More

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – God of Love


Oι μεγαλοι νικητες α' και β' ρολων

Οι φετινοι παρουσιαστες, James Franco & Anne Hathaway

 

Iσως οι 3 ωραιοτερες εμφανισεις, Hale Berry, Natalie Portman, Mila Kunis

Η υπεροχιότατη Cate Blanchett με Givenchy!! The best!

King Firth απλα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δες και το καταπληκτικο βιντεο στο ξεκινημα της απονομης:

 

Oλοκληρωνοντας την δεκαδα των υποψηφιων για Οσκαρ καλυτερης ταινιας, εχουμε το Winter’s Bone. Μια ταινια που ακουστηκε πολυ, βραβευτηκε, σχολιαστηκε με τα καλυτερα λογια, μια ανεξαρτητη low-budget παραγωγη, που γυριστηκε στα βουνα του Μιζουρι. Ξερεις,  απολυτη αμερικανικη βαρετη επαρχια που ο χρονος δεν περναει ποτε…οπως και η ταινια! Τοσο βαρετη, μα τοσο; Τοσο αργη; Τοσο ανουσια; Δεν καταλαβαινω γιατι μπορει να ενδιαφερει κανεναν αυτη η ιστορια και απορω πως ετυχε τοσου θαυμασμου. Κλειστη κοινωνια, μητριαρχικες οικογενειες, ναρκoμανεις αντρες, losers ξεχασμενοι στην ναρκη του επαρχιακου χειμωνα. Αυτα απεικονιζει, ok ως εκει. Καταθλιψη. Κανενα προβλημα να την νιωσω. Αλλα γιατι ετσι, χωρις λιγο «νευρο», χωρις κορυφωση; Ο μονος λογος να υπαρχει αυτη η ταινια κατ’εμε, ειναι η πρωταγωνιστρια Jennifer Lawrence, που πραγματικα ερμηνευει αψογα το ρολο της και σε «παρασυρει» στον αγωνα της, για να αντεξεις ως το τελος. Υπεροχη και αξια Οσκαρο-υποψηφια η Jennifer. Κατα τα αλλα, ομορφη σκηνοθεσια, δραματικο τοπιο, ελαχιστες εντονες σκηνες, ξαναλεω μεγαλη διαρκεια που δεν κουραζει – αλλα σε νυσταζει. Δεν ξερω αν θελεις να τη δεις, αν θα σε αγγιξει… Εχοντας ζησει σε αμερικανικη επαρχια (Μισιγκαν) εγω η ιδια, δεν με «αγγιξε» παραυτα. Αλλα παλι, οπως επαναλαμβανω συχνα εδω, γουστα ειναι αυτα ε;  😉

Μεγαλη συζητηση σηκωνει ο Κυνοδοντας. Οι μισοι τον αγαπανε οι αλλοι μισοι τον μισουνε, αλληλοκραζονται και ακρη δεν βγαινει. Και γιατι να βγει αλλωστε; Ειπαμε γουστα ειναι αυτα. Βεβαια αν δεν ηταν υποψηφιος για Οσκαρ ξενογλωσσης ταινιας, λιγοι θα ασχολιοντουσαν (και εγω μη σου πω!) εφοσον ειναι ταινια για μια μεριδα κοινου, που φανταζομαι την ειχε δει και εκτιμησει πολυ πριν την ανακοινωση της υποψηφιοτητας! Προσωπικα την ειδα καθαρα απο περιεργεια πριν λιγο καιρο, καθως σπανια βλεπω συγχρονο ελληνικο κινηματογραφο πια, λογω απανωτων απογοητευσεων απο αυτον! Τελευταια ελληνικη ταινια που ειχα δει και με ενθουσιασε ηταν οι «Νυφες» του Π.Βουλγαρη το 2004. Απο τοτε και μετα, για μενα το χαος… Κι ετσι φτανουμε να δουμε τον αμφιλεγομενο Κυνοδοντα του Γ. Λανθιμου. Αλληγορια. Οk ναι, την καταλαβα. Συμβολισμοι και μηνυματα. Ξανα-ok, τα ελαβα. Ωμη βια, ρεαλισμος (?), εντυπωσιακη και αρτια σκηνοθεσια, ωραια pop-art 70’s αισθητικη. Ok. Αλλα για μενα ως εκει. Δεν μου αρεσε. Ισως ειμαι υπερβολικα συναισθηματικη, καταρχην με τα ζωα… Ειδα τους τιτλους τελους ως το τελος, για να βεβαιωθω οτι η γατα δεν κακοποιηθηκε αληθινα. Οντως το εγραφε ναι. Αλλα τι να το κανω; Η σκηνη της επιθεσης στη γατα και τα ουρλιαχτα της μου εφεραν μια αναγουλα. Οπως επισης το ξυλο που εριχνε ο πατερας. Οπως επισης οι εμετικες σκηνες του (κατι σαν) σεξ. Ρε παιδι (κ.Λανθιμε), ειπαμε να κανεις μια δυνατη ταινια να προκαλεσεις, να κανεις εντυπωση, να συζητηθεις (τα πετυχες ολα), αλλα που διαολο τα σκεφτηκες ολα τοσο ακραια δηλαδη;; Εγω ειμαι ασχετη και δεν ξερω απο ταινιες, αλλα εχω δει Αριστουργηματα που εμειναν στην ιστορια του σινεμα, χωρις να προκαλουν ταση προς εμετο ή το απολυτο ξενερωμα. Αυτο λεγεται δηλαδη «πχιοτικό»; Πρεπει η ταινια να «αρρωσταινει» τον θεατη; Ισως ναι τελικα…εκει που εχουμε φτασει δεν μας ικανοποιει τιποτα, οσο κατι απολυτα παραξενο, ιδιαιτερο, ακραιο και ανωμαλο! Γιατι για μενα αυτα ηταν ο Κυνοδοντας, σορρυ γκάιζ!

πες με ασχετη, πεζη και α-κουλτουρέ, αλλα προτιμουσα Λανθιμο οταν σκηνοθετουσε βιντεοκλιπ του Σακη!!!! μια μανια με το γκαζον την ειχε απο τοτε παντως 😛 😀 😀

Μα τι ομορφη ταινια! Ποσο αληθινη… Το Blue Valentine ειναι απο τις πιο ρεαλιστικες ταινιες που εχω δει πανω σε σχεσεις. Δεν ειναι κατι πρωτοτυπο το θεμα. Δυο ανθρωποι εντελως διαφορετικοι που γνωριζονται και γινονται ενα ζευγαρι, μια σχεση, ενας γαμος, απο την αρχη ως το τελος (?) του… Με παθος και μετα χωρις, με γελιο και μετα χωρις, με αγαπη και μετα χωρις αγαπη, το συγκεκριμενο ζευγαρι της ταινιας ηταν εκπληκτικο. Λιγο μονοπλευρα βεβαια, γιατι ο χαρακτηρας του Ryan Gosling (γιατι εκτος Οσκαρ κυριοι???) ηταν εκπληκτικος και ιδιος σε ολη τη διαρκεια της σχεσης, αγαπουσε με παθος και υπεμενε τα παντα. Η αλλη η σκροφιτσα (σορρυ Michelle Williams) ηταν λιγο οκ-σ’ερωτευτηκα-και-ο,τι-βγει-ερχμμ-βαρεθηκα… Κοριτσα σας προειδοποιω θα σας εκνευρισει σε πολλα σημεια. Για να λεμε και την αληθεια ομως, η Michelle ειναι αγαπημενη γιατι εχει περασει πολλα στην πραγματικη ζωη ως χηρα του Heath Ledger και μανα του παιδιου τους, ειναι χαμηλων τονων, ειναι ηθοποιαρα και προσφατως εχουμε και ιδιο κουρεμα 😛

O Ryan Gosling με αφησε αφωνη με την ερμηνεια του. Οk ξεραμε ποσο καλος ειναι απο τον καιρο του Notebook (2004), αλλα φετος ξεπερασε τον εαυτο του στο All Good Things (2010) και εδω, και μαλιστα πολυ καλυτερος ερμηνευτικα της Michelle που ειναι υποψηφια α’ γυναικειου (!), ενω αυτος το τιποτα… Δεν πειραζει Ryan εσυ εισαι νικητης στις καρδιες μας! Αξιοσημειωτο φυσικα και το οτι οσο μεγαλωνει ομορφαινει τουτο το αγορι. Χοτνεςς 😀 😀

Λοιπον δες το εργο θα με θυμηθεις! Εχει και ωραια μουσικη. Α και μη στεναχωριεσαι (ακουσα απο πολλους οτι ειναι καταθλιπτικο). Ενταξει δεν ειναι ευχαριστο, αλλα υπαρχουν και χειροτερα στη ζωη, οποτε cool…

 

 

παρε κι αλλη μια φωτο, για να μη στεναχωριεσαι με το δραμα που σε βαζω να δεις:

Καθως ολοκληρωνεται σχεδον η λιστα με τις 10 υποψηφιοτητες για Οσκαρ καλυτερης ταινιας, βλεπω σιγα σιγα (και απροθυμα) τα λιγοτερο φαβορι (?), οπως το True Grit, το οποιο ειναι γουεστερν ριμέικ κιολας, των αδελφων Κοεν ομως! Ειχα λοιπον αναμεικτα συναισθηματα, κυριως ψιλοβαριομουν να το δω. Βλεποντας το τρεϊλερ καταλαβα οτι θα ηταν η πρωτη ταινια που θα με δυσκολευε χωρις υποτιτλους, καθως η προφορα του Jeff Bridges ως marshal στην αγρια δυση ηταν «αστα να πανε». Παρ’ολα αυτα και λογω της δεσμευσης μου απεναντι σε εσενα αγαπητο μπλογκ-ριντερ, καθησα με τον αδερφουλη μου και το ειδαμε προχθες το βραδυ.  Και πολυ χαρηκα γιατι το True Grit ειναι μια ωραια ταινια τελικα. Εχει πλοκη, εχει πλακα, εχει συγκινηση, συναισθημα, δραση, ομορφα πλανα που σε ταξιδευουν, πολυ καλο καστ με εκπληξη την μικρη Hailee Steinfeld (υποψηφια για Οσκαρ β’ γυναικειου). Ο Jeff Bridges επισης πολυ καλος, αλλα δεν του χαλαλιζω το Οσκαρ του Κολιν με τιποτα. Ο συνηθως αντιπαθεστατος Matt Damon περιεργως μου αρεσε, οπως και ο Josh Brolin. Μερικες σκηνες θα μου μεινουν αξεχαστες, οπως αυτη με το κοριτσακι που περναει απεναντι το ποταμι με το αλογο της. Αλλη μια στο τελος με το αλογο, θα καταλαβεις οταν τη δεις… Δε λεω αλλα, ok για μενα δεν ειναι η καλυτερη ταινια της 10δας σιγουρα, αλλα αξιζει πολλα και σιγουρα ακομα περισσοτερα αν εισαι και φαν του ειδους.

Να τη δεις ανεπιφυλακτα, εκτος αν μισεις τα γουεστερν (ιιχααααααα) 😀

 

δες και το τρεϊλερ του παλιου, με John Wayne και κοριτσακι-σωσια-Justin Bieber (lol):

Συνεχιζουμε την Οσκαρικη δεκαδα, με την υπερ-ταινιαρα, το αριστουργημα, την ταινια της δεκαετιας, το εργο ζωης του Νόλαν, κλπ κλπ, το Inception. Kατι τετοιους χαρακτηρισμους ειχα διαβασει/ακουσει, οπότε την ειδα χθες με τις προσδοκιες μου στα συννεφα. Το Inception ειναι μια μεγαλη ταινια φαντασιας (αλλα μεγαλη και σε διαρκεια να ξερεις!)… Ειναι το απολυτο blockbuster, με πολλη δραση, κυνηγητο και πιστολιδι (υπερβολικα κουραστικο και μεγαλο σε διαρκεια καποιες στιγμες -ναι κοιμηθηκα ενα πενταλεπτο εκει στα χιονια). Εχει τελεια φωτογραφια, ωραια πλανα και μονταζ, αρκετα ομως πλανα με αργη κινηση, που καταντουσαν αστεια σε μερικες σκηνες! Το θεμα της «εισβολης» στα ονειρα, τα επιπεδα των ονειρων, το υποσυνειδητο, η αρχιτεκτονικη και γενικα ολη η πλοκη, αν και πολυπλοκη, επεξηγειται αψογα και την καταλαβαινεις, αλλα ισως και εκει ενιωσα μια υπερβολη που με κουρασε λιγο. Είναι μια πολυ ενδιαφερουσα ιδεα για τον κοσμο των ονειρων, το ονειρο μεσα στο ονειρο… Θα μπορουσε και προφητικη αραγε? Θα δειξει. Ειναι επισης μια ιδεα αψογα εκτελεσμενη σκηνοθετικα, με ενσταση τις καποιες κλισεδιαρικες υπερβολες που ηδη ανεφερα. Ερμηνευτικα δε με αγγιξε κανενας απ’τους ηρωες. Εχω δει καλυτερο τον λατρεμενο μου DiCaprio, θεωρω οτι η χημεια του με την Cotillard ηταν ανυπαρκτη και δεν με επεισε, η Page αδιαφορη και το γεγονος οτι ο τεραστιος Michael Cane επαιξε σχεδον κομπαρσος 3 λεπτα, το θεωρω το λιγοτερο προσβολη!

Γενικα σαν συνολο θα ελεγα οτι μου αρεσε η ταινια, αλλα με τιποτα δεν τη θεωρω αριστουργημα… Αν σου πω οτι συχνα μου θυμιζε σίκουελ του James Bond θα με μισησεις; Απλα εγω αποφασισα να συνεχισω να αγαπαω τον Nolan για το Dark Knight και να περιμενω για την επομενη ταινια του με ενδιαφερον…

Να τη δεις, γιατι οχι 😉

Το ειδα ψες αργα το βραδυ και επεσα για υπνο με μια μονο σκεψη: Μα γιατι? Γιατι το The Kids Are All Right υποψηφιο για 4 Οσκαρ, μεταξυ των οποιων και καλυτερης ταινιας; Ελεος… Μέρσυ μη Ακάντεμυ!! Ειναι μια ευχαριστη πλην ομως αδιαφορη ταινιουλα, ξερεις σαν αυτες που βαζει το Σταρ Κυριακη μεσημερι πριν το Friends. Ή μαλλον οχι μεσημερι γιατι εχει αρκετες σκηνες σεξ-χωρις-λογο (ακομα και gay male porn-χωρις-λογο δειχνει ελαχιστα)… Γενικως η ταινια ολο κατι παει να πει, αλλα τελικα δε λεει, ολα τα προσπερναει γρηγορα και επιφανειακα, πραγμα που δεν ειναι κακο για μια ευχαριστη κομεντι, αλλα μη μου την πλασαρεις για ΤΗΝ ταινια! Για μενα η μεγαλυτερη απορια (και κριμα) ειναι πως αυτες οι 2 ηθοποιαρες Annete Benning και Julianne Moore δεχτηκαν να παιξουν σ’αυτη τη σαχλα. Η Benning, στο ρολο μιας εκ των 2 λεσβιων μαναδων, παρα πολυ καλη αλλα οχι και για Οσκαρ. Ο Mark Ruffalo, στο ρολο του δωρητη σπερματος-πατερα των παιδιων των Benning-Moore, ηταν καλος αλλα πολλα μουμπλε μουμπλε μουμπλε εκανε για να παρει και Οσκαρ β’ ανδρικου (ελεος Ακαντεμυ, ελεος ειπαμε!). Η Moore ως λεσβια-μανα-μπερδεμενη-καταπιεσμενη, καλη αλλα και λιγο υστέρω. Για μενα τα 2 παιδια εδωσαν τις καλυτερες ερμηνειες, ειδικα η κοπελια (Mia Wasikowska).

Μη σου πω δε, ποσο με τσαντισε το τελος. Ποιο χαζο-απλουστευμενο δε γινεται! Δε λεω αλλα ομως για να μη στο χαλασω…Δεν ειμαι σποϊλερού εγω! Παντως, οπως διαβασα και σε μια Αμερικανικη κριτικη, ο τιτλος μαλλον ειρωνικος ειναι και θα ειναι για αυτα τα Kids…Καθε αλλο παρα all right 😦  Δεν μπορω να στο διευκρινησω γιατι θα πρεπει να αποκαλυψω το τελος, αν θες το συζηταμε στα σχολια.

Να το δεις και να περασεις ευχαριστα, αλλα χωρις ιδιαιτερες προσδοκιες.

Τι να πω τωρα εγω για το The King’s Speech. Oλοκληρη Ακάντεμυ του εδωσε 12 υποψηφιοτητες για χρυσο αγαλματιδιο.  Τολμω να αντιταχθω; Η αληθεια ειναι οτι η ιστορια του Γεωργιου VI που τραυλιζε και δεν μπορουσε να εκφωνισει γρι απο λογους και προσελαβε τον σουπερ λογοθεραπευτη που με παραδοξες μεθοδους θα τον εσωζε, δεν μου τραβουσε ιδιαιτερα το ενδιαφερον…  Ειπα ομως να τη δω καταρχην γιατι αγαπω C. Firth, G. Rush και Helena Bonham Carter, αλλα και γιατι οι κριτικες μαζι με τις 12 υποψηφιοτητες ε, οσο να’ναι με επεισαν.

Η ταινια ειναι οντως υπεροχη! Οι ερμηνειες εκ-πλη-κτι-κες! O αγαπημενος -πρωην Μr. Darcy-νυν Βασιλιας Γεωργιος VI- Colin Firth αν δεν παρει τωρα το Οσκαρακι θα στειλω βομβα στα γραφεια της Ακάντεμυ, το δηλωνω μαρτυρες μου μπλογκ-ριντερς. Ο Geoffrey Rush οπως παντα αψογος, η Helena επισης, αν και ο ρολος της δεν ειχε και ΤΙΣ τρομερες απαιτησεις (μεταξυ μας κι εγω τον εβγαζα το ρολο ανετα).  Για τους 2 τελευταιους λοιπον δεν πολυκοβομαι αν θα παρουν βραβειο αυτη τη φορα, αλλα ο Colin επιβαλλεται, δαγκωτο μη σου πω!

Φοβερα κοστουμια, μουσικη, σκηνοθεσιαρα (Τom Hooper), αγγλικο χιουμορ και ατμοσφαιρα. Θα γελασεις, θα συγκινηθεις, ισως κλαψεις και αν εισαι λιγο σάικο σαν εμενα θα συμπασχεις κάνοντας ασκησεις λογοθεραπειας ααααα-ααα-ααα-ααααα μαζι με τον Firth (μονο αν το δεις σπιτι σου – εξυπακουεται θαρρω)  😛

Να τη δεις, βεβαιως-βεβαιως!

ΑΡΧΕΙΟ:

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ:

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 8 ακόμα followers

COME ON POLYVORE LADY ;)

Top Clicks

  • Κανένα
Αρέσει σε %d bloggers: