You are currently browsing the category archive for the ‘Romance’ category.

Η φιλη μου Christina σχολιαζει για εμας μια λατρεμενη μου ταινια, το Vicky Cristina Barcelona (προβληθηκε 9/10/2008), και την ευχαριστω πολυ πολυ!

Πραγματικά υπέροχη ταινία την οποία απέφευγα καθότι ο Γούντι Άλλεν συχνά μου φαίνεται πνιγηρός και με εμμονές τις οποίες δεν αντέχω να βλέπω ξανά και ξανά… Τελικώς διαψεύστηκα και πολύ το χάρηκα!
Έξυπνο σενάριο, γρήγορο, δεν πρόκειται να βαρεθείς λεπτό. Το αντίθετο, το πιο πιθανό είναι να ταυτιστείς με κάποιον από τους χαρακτήρες, να αναγνωρίσεις συμπεριφορές (σου) και να νιώσεις οικεία. Τα γεγονότα τρέχουν το ένα μετά το άλλο και ο Javier Bardem είναι ένας σαγηνευτικός θεός στου οποίου τα δίχτυα θα ήθελες να πέσεις. Η Scarlett όπως πάντα υπέροχη δεν αποτελεί έκπληξη καθότι ο Γούντι την έχει διαλέξει και για άλλες του ταινίες για να ενσαρκώσει μια γυναίκα με πάθη, αθωότητα, πονηριά, φαντασία που τολμά και (δεν) ξέρει τι θέλει, αναζητώντας τον ίλιγγο συνεχώς… Η Rebecca Hall την οποία και πρώτη φορά είδα ήταν απολαυστική, και έκανε ένα υπέροχο δίδυμο με τη S.Johansson. Την παράσταση όμως κλέβει η Penelope Cruz που έρχεται σα σίφουνας να ταρακουνήσει τα νερά και να «δέσει» την ταινία με το ταμπεραμέντο της!
Για τα ισπανικά τοπία, σπίτια, χωριά κλπ δεν έχω λόγια, θες να κλείσεις εισιτήριο τώρα κιόλας και να πας αμέσως να τα ζήσεις όλα (ελπίζοντας φυσικά σε ανάλογες ερωτικές περιπέτειες).
Μία έξυπνη ρομαντική κομεντί, απροσδόκητη που θα σε ταξιδέψει και θα σε αφήσει με ένα χαμόγελο…Ιδανική επιλογή να τη δεις οποιαδήποτε στιγμή. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε κρύβει έστω και μία ρανίδα πάθους και περιπέτειας μέσα του.

Advertisements

Αποφασισα να δω το Last Night (ελλ.τιτλ. «Χθες το Βραδυ», προβλ. 17/2/2011) χωρις ιδιαιτερες προσδοκιες. Μου αρεσει η Keira Knightley πολυ, οπως επισης μου αρέσουν συνηθως οι ταινιες που επιλεγει να πρωταγωνιστει, με πιο προσφατη την αγαπημενη μου Never Let Me Go. Για την Keira λοιπον ειπα ας το δω κι αυτο… Ευτυχως δεν απογοητευτηκα, απεναντίας μου αρεσε αρκετα. Ειναι μια πολυ καλογυρισμένη ταινία, με ομορφα πλανα και ατμοσφαιρα. Γενικα επικρατει μια υψηλη νεϋορκεζικη αισθητικη, πραγμα που ταιριαζει με ολο το υφος, τα προσωπα, ακομα και το ομορφο σκυλι της ταινιας 🙂

Το θεμα της απιστιας που αγγιζει (ισως οχι τοσο βαθια οσο θα μπορουσε ανετα) δεν ειναι κατι καινουριο ή πρωτοτυπο. Ομως το προσεγγιζει με εναν αρκετά ρεαλιστικο και ευαισθητο τροπο, που εμενα προσωπικα με καλυψε. Τελικα πια μορφη απιστιας ειναι πιο σοβαρη;… Ειναι η σωματικη ή αυτη που γινεται με το μυαλο; Τι θεωρειται απιστια; Ειναι εφικτη η μονογαμια τελικα; Ολα ή καποια απο αυτα τα ερωτηματα σου (επαν-)ερχονται στο μυαλο με το Last Night. Πολυ καλη ερμηνευτικά και ομορφοτερη απο ποτε η Keira, υπεροχος και «πραγματικος πειρασμος» ο Guillaume Canet, βαρετος και ανεκφραστος (το απαιτει και ο ρολος βεβαια) ο Sam Worthington και απλα σεξυ η Eva Mendes. Επισης μου αρεσε το τελος που πολλούς δεν ικανοποιησε απ’οτι διαβασα σε κριτικες… Αν το δεις κι εσυ το συζηταμε.

Ωραιο τρέιλερ:

Αργησα να  γραψω για το Never Let Me Go (ελλ.τιτλ. «Μη Μ’Αφησεις Ποτε», απο 7/4/11 στις αιθουσες). Μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες για φετος, ισως Η αγαπημενη μου εως τωρα. Τη λατρεψα! Ναι ξερω, καποιοι ισως την θεωρουν υπερβολικη, μελό, καταθλιπτική, βαρετη, γλυκαναλατη, ατελειωτη… Καποιοι αλλοι που εχουν διαβασει το βιβλιο του Kazuo Ishiguro πανω στο οποιο βασιζεται, ισως απογοητευτουν. Δεν εχω διαβασει το βιβλιο (ακομα) και πριν τη δω δεν ηξερα απολυτως τιποτα, εκτος απ’το οτι «επιβαλλοταν» να μην τη χασω. Δεν ειχα δει καν το τρέιλερ. Ευτυχως! Το τρέιλερ ειναι μεγαλο σπόιλερ, δες το με δικη σου ευθυνη… Εγω προσωπικα μισω τα σπόιλερς, γιαυτο και οπως ισως εχεις αντιληφθει απο αλλα ποστς τακτικε μου αναγνωστη, ποτε δε σου διηγουμαι τις υποθεσεις των ταινιων που σχολιαζω! Φοβαμαι μη «ξεφυγει» κατι. Στο Never Let Me Go, νομιζω αν ξερεις τι θα δεις ακριβως, χανεται αρκετη απο την μαγεία του… Τελος πάντων, προκειται για μια πολυ δυνατη ταινια αγαπης, αφοσιωσης, πεπρωμενου, τραγικοτητας, που σε προβληματιζει για πολλες μερες μετα. Απιστευτη φωτογραφια, σκηνοθεσια αψογη (Μark Romanek), υπεροχες ερμηνειες απο τους 3 πρωταγωνιστες Carrey Mulligan, Keira Knightley και Andrew Garfield (καταπληκτικος!), οπως κι απο την αγαπημενη Charlotte Rampling (classic). Moυσικη…τι να πω για αυτο το soundtrack! Επισης προσεξε τα χρωματα της ταινιας. Πφφφ δεν μπορω να πω αλλα, θα γινω κουραστικη, αφου κατ’εμε δεν υπαρχει κατι ασχημο εδω! Εντυπωσιακη η παντελης απουσια απο τις υποψηφιοτητες των Οσκαρ, αλλα δε θα το σχολιασω… Δες την ομορφη αυτη ταινια, αστην να σε παρασυρει στην ηρεμια και τη φαντασια της,  και ελα μετα να την κουβεντιασουμε πιο κατω στα σχολια (σποιλερς στο φουλ εκει!)

Ξερεις οτι ειμαι λιγο ρομαντικια, δε με παρεξηγεις! Αν θες δραση, πυροβολισμους, σεξ και αυτοκινητα, μην πας με τιποτα να το δεις φυσικα… Αλλιως, παρε τα χαρτομαντηλα σου και απολαυσε το. Οπως εκανα κι εγω.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μετα απο ολιγοημερη απουσια, επιστρεφω δυναμικα εχοντας δει 3 ταινιες και ξεκινώντας να γραφω για αυτην που μου αρεσε λιγοτερο… Ή μαλλον για να ειμαι  δικαιη, το Morning Glory (ελλ.τιτλ. «Πρωινο Ξυπνημα») ηταν η πιο «ελαφρια» και η πιο «ευκολη» απo τις 3. Η μεγαλη μου δυσκολια στο να γραψω για αυτη την ταινια ειναι το οτι μετα απο μια εβδομαδα δεν τη θυμαμαι! Οποτε καταλαβαινεις… Μια χαριτωμενη κωμωδια για τον κοσμο των (Αμερικανικων) πρωιναδικων, με πολυ καλο καστ που κατ’εμε ειναι και ο βασικοτερος λογος υπαρξης της. Ο Harrison Ford οπως δεν τον εχεις ξαναδει, η Diane Keaton οπως την εχεις ξαναδει αλλα πολυ καλη οπότε ok! H Rachel McAdams πολυ γλυκια και ομορφη και αστεια ταυτοχρονα. Γενικως καλα περασα δε λεω. Ειχε καλες στιγμες γελιου, εκανε λιγη «κοιλια», ειχε καποιες υπερβολες, λιγη συγκινηση, εχμμμ δε θυμαμαι άλλα…Αληθεια λεω!  Συγγνωμη κυριε σκηνοθετα, όμως καμμια σχεση με τo παλαιοτερο Notting Hill σας ας πουμε… Εκεινο το λατρεψα και το θυμαμαι καλα. Ακομα!

Να τη δεις να ξεχαστεις και να γελασεις…Ε οχι και σινεμα ομως. Ξερεις  😉

«Βοστωνη, ληστειες τραπεζών και Affleck! Μια χαρα ακουγεται για Κυριακη βραδυ…» Κι ετσι αποφασισα να δω το The Town, χωρις ιδιαιτερες προσδοκιες. Μη σου πω οτι ποτε δεν θεωρουσα τον Ben Affleck ιδιαιτερο ταλεντο στην ηθοποιία, ποσο μαλλον να παιζει ΚΑΙ να σκηνοθετεί. Πως χαιρομαι ομως οταν κανω λαθος και εκπλησσομαι ευχαριστα! Ο Ben Affleck σ’αυτη την ταινία μου ανέτρεψε οσα πιστευα για αυτόν εδω και χρόνια. Ναι λοιπον, εχει ταλέντο οχι μονο σαν ηθοποιος αλλα και σαν δημιουργός! Δυστυχως δεν εχω δει το Gone Baby Gone (2007) που ηταν η πρωτη του σκηνοθετική αποπειρα, αλλα τωρα σκοπευω να το δω πολυ συντομα. Οσο για το The Town, ειναι μια αστυνομικη περιπετεια, με αψογες σκηνές καταδιωξης, με λαβ-στορυ, με προσωπικα δράματα, με αγωνια, με συναισθημα, ένταση, ωραιες εικονες της Βοστωνης, πολυ καλες ερμηνείες απ’ολο το καστ. Συνολικα προκειται για μια προσεγμενη δουλειά, που σε κραταει απο το πρωτο λεπτο ως το τελος κι ας ειναι 2 ολοκληρες ωρες η διαρκεια της. Προσωπικά ειχα καιρο να απολαυσω τοσο καλή περιπέτεια και περασα ευχαριστα.

Να τη δεις ανεπιφυλακτα, ιδιαιτερα αν εισαι λατρης του ειδους! Οριστε, σου βρήκα και τρέιλερ με ελληνικους υποτιτλους  😉

 

 

Πάρε και μια (άσχετη) φωτο του λατρεμενου μου fashion icon, της υπεροχης υπερ-στυλατης Blake Lively (Gossip Girl), που συμπρωταγωνιστει εδω αξιοπρεπεστατα!

Πως λεμε «χαρμα οφθαλμων»; Ε, αυτο ειναι το A Single Man (ελλ.τιτλ. «Ενας Ανδρας Μόνος»). Η πρωτη σκηνοθετικη αποπειρα του λατρεμενου σχεδιαστη μοδας Tom Ford, ειναι αισθητικα κοντα στην τελειοτητα! Ολα ειναι ομορφα και κομψα. Τα ρουχα, τα χτενισματα, τα σπιτια, τα επιπλα, τα αυτοκινητα, τα αγορια, τα κοριτσια, η ολη 60’ς ατμοσφαιρα, τα σκυλακια, τα χρωματα, οι εικονες… Νομιζω πως καθε λατρης της μοδας θα εντυπωσιαστει μ’αυτη την ταινια και θα την απολαυσει. Οχι ομως μη βιαζεσαι. Δεν ειναι μονο αυτα που αξιζουν στο A Single Man. O Colin Firth ειναι ΥΠΕΡΟΧΟΣ και δινει μια εξαιρετικη ερμηνεια στο ρολο του gay καθηγητη που εχασε τον συντροφο του και αποφασιζει να αυτοκτονησει. Θα τολμησω να πω οτι η ερμηνεια του εδω ειναι ανωτερη απο του Βασιλια (The King’s Speech) που του χαρισε το Οσκαρ φετος. Προφανως του το χρωστουσαν λοιπον απο αυτη την ταινια! Η Julianne Moore επισης αψογη. Ουσιαστικα η ταινια ειναι ενας υμνος στον ερωτα, την απωλεια συντροφου, την ολη υπαρξη ισως, την αγαπη ανεξαρτητα φυλου. Σαφως μελαγχολικη και λιγο αργη (οχι ασκοπα ομως), ειναι μια καταπληκτικη δουλεια που σε καθηλωνει!

Να τη δεις,  αν ΔΕΝ εισαι ομοφοβικος (το λεω γιατι διαβασα κατι σχολια που με αηδιασαν, οποτε ναι, το διευκρινιζω…)

 

 

 

 

 

 

 

Ειπα λοιπον να δω το Βurlesque, ως φαν των μιουζικαλ και γενικως της μουσικης και των υπερθεαματων, εχοντας ταυτοχρονα την αναγκη για κατι ευχαριστο και χαλαρο… Αφου δεν κοιμηθηκα καλα να λες. Ποσο βαρετο θε μου;; Ειπαμε ευχαριστο και χαλαρο, αλλα επρεπε να ειναι και τοσο χαζο; Η υποθεση, πιο-κλισε-πεθαινεις που λεμε. Μου θυμισε κατι αθωα στοριζ απο ελληνικες ταινιες του ’60 με Βουγιουκλακη, που ναι μεν καλα ηταν, αλλα ΠΑΛΙ;;; Ξανα τα ιδια; Το πτωχο πλην τιμιο βλαχακι που κρυβει ενα τεραστιο ταλεντο και γινεται σταρ στη μεγαλη πολη; Λιγη πρωτοτυπια στο σεναριο δε θα εβλαπτε. Ναι το ξερω, το φοκους ειναι αλλου σ’αυτες τις ταινιες, στο θεαμα!! Ελα ντε που κι εκει δεν ελεγε τιποτα ιδιαιτερο. Θυμαμαι δηλαδη το Chicago (2002) που ηταν απογειωτικα τα νουμερα, η μουσικη, ολα!! Εδω, αν εξαιρεσεις την οντως καταπληκτικη φωνη της Christina Aguilera (ε, που κι αυτη τη βαριεσαι σε καποια φαση πια), η ταινια δεν εχει τιποτα αλλο. Μη με ρωτας για την -μουμια- Cher… Ελεος, εγω την φοβαμαι ετσι οπως εχει γινει με τις πλαστικες! Μηπως να συνταξιοδοτηθει;;…ή εναλλακτικα, μηπως να πρωταγωνιστει μονο σε θριλλερ; Λεω εγω τωρα.  😛

Να το δεις; Ερχμμ εγω σε προετοιμασα. Αν εισαι στο οφισιαλ φαν κλαμπ της Κριστινουλας (ή εστω της Σερ – γκοντ χελπ γιου!) θα το ευχαριστηθεις το Μπουρδεσκ! Α, στα συν, η παρουσια του ποθητου McSteamy (Grey’s Anatomy) Eric Dane στο ρολο παμπλουτιδη επιχειρηματια… 😉

για αυτον σου λεω κοπελια:

Μα τι ομορφη ταινια! Ποσο αληθινη… Το Blue Valentine ειναι απο τις πιο ρεαλιστικες ταινιες που εχω δει πανω σε σχεσεις. Δεν ειναι κατι πρωτοτυπο το θεμα. Δυο ανθρωποι εντελως διαφορετικοι που γνωριζονται και γινονται ενα ζευγαρι, μια σχεση, ενας γαμος, απο την αρχη ως το τελος (?) του… Με παθος και μετα χωρις, με γελιο και μετα χωρις, με αγαπη και μετα χωρις αγαπη, το συγκεκριμενο ζευγαρι της ταινιας ηταν εκπληκτικο. Λιγο μονοπλευρα βεβαια, γιατι ο χαρακτηρας του Ryan Gosling (γιατι εκτος Οσκαρ κυριοι???) ηταν εκπληκτικος και ιδιος σε ολη τη διαρκεια της σχεσης, αγαπουσε με παθος και υπεμενε τα παντα. Η αλλη η σκροφιτσα (σορρυ Michelle Williams) ηταν λιγο οκ-σ’ερωτευτηκα-και-ο,τι-βγει-ερχμμ-βαρεθηκα… Κοριτσα σας προειδοποιω θα σας εκνευρισει σε πολλα σημεια. Για να λεμε και την αληθεια ομως, η Michelle ειναι αγαπημενη γιατι εχει περασει πολλα στην πραγματικη ζωη ως χηρα του Heath Ledger και μανα του παιδιου τους, ειναι χαμηλων τονων, ειναι ηθοποιαρα και προσφατως εχουμε και ιδιο κουρεμα 😛

O Ryan Gosling με αφησε αφωνη με την ερμηνεια του. Οk ξεραμε ποσο καλος ειναι απο τον καιρο του Notebook (2004), αλλα φετος ξεπερασε τον εαυτο του στο All Good Things (2010) και εδω, και μαλιστα πολυ καλυτερος ερμηνευτικα της Michelle που ειναι υποψηφια α’ γυναικειου (!), ενω αυτος το τιποτα… Δεν πειραζει Ryan εσυ εισαι νικητης στις καρδιες μας! Αξιοσημειωτο φυσικα και το οτι οσο μεγαλωνει ομορφαινει τουτο το αγορι. Χοτνεςς 😀 😀

Λοιπον δες το εργο θα με θυμηθεις! Εχει και ωραια μουσικη. Α και μη στεναχωριεσαι (ακουσα απο πολλους οτι ειναι καταθλιπτικο). Ενταξει δεν ειναι ευχαριστο, αλλα υπαρχουν και χειροτερα στη ζωη, οποτε cool…

 

 

παρε κι αλλη μια φωτο, για να μη στεναχωριεσαι με το δραμα που σε βαζω να δεις:

ΑΡΧΕΙΟ:

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ:

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 8 ακόμα followers

COME ON POLYVORE LADY ;)

Top Clicks

  • Κανένα
Αρέσει σε %d bloggers: