Πως λεμε «χαρμα οφθαλμων»; Ε, αυτο ειναι το A Single Man (ελλ.τιτλ. «Ενας Ανδρας Μόνος»). Η πρωτη σκηνοθετικη αποπειρα του λατρεμενου σχεδιαστη μοδας Tom Ford, ειναι αισθητικα κοντα στην τελειοτητα! Ολα ειναι ομορφα και κομψα. Τα ρουχα, τα χτενισματα, τα σπιτια, τα επιπλα, τα αυτοκινητα, τα αγορια, τα κοριτσια, η ολη 60’ς ατμοσφαιρα, τα σκυλακια, τα χρωματα, οι εικονες… Νομιζω πως καθε λατρης της μοδας θα εντυπωσιαστει μ’αυτη την ταινια και θα την απολαυσει. Οχι ομως μη βιαζεσαι. Δεν ειναι μονο αυτα που αξιζουν στο A Single Man. O Colin Firth ειναι ΥΠΕΡΟΧΟΣ και δινει μια εξαιρετικη ερμηνεια στο ρολο του gay καθηγητη που εχασε τον συντροφο του και αποφασιζει να αυτοκτονησει. Θα τολμησω να πω οτι η ερμηνεια του εδω ειναι ανωτερη απο του Βασιλια (The King’s Speech) που του χαρισε το Οσκαρ φετος. Προφανως του το χρωστουσαν λοιπον απο αυτη την ταινια! Η Julianne Moore επισης αψογη. Ουσιαστικα η ταινια ειναι ενας υμνος στον ερωτα, την απωλεια συντροφου, την ολη υπαρξη ισως, την αγαπη ανεξαρτητα φυλου. Σαφως μελαγχολικη και λιγο αργη (οχι ασκοπα ομως), ειναι μια καταπληκτικη δουλεια που σε καθηλωνει!

Να τη δεις,  αν ΔΕΝ εισαι ομοφοβικος (το λεω γιατι διαβασα κατι σχολια που με αηδιασαν, οποτε ναι, το διευκρινιζω…)

 

 

 

 

 

 

 

Οπως σου ειχα υποσχεθει, εδω θα δεις τους νικητες των φετινων Οσκαρ και θα ενημερωθεις για να εισαι μεσα σ’ολα! Για σενα βρε ξενυχτησα προχθες (χθες αναπληρωνα υπνο και αναπλαθα κυτταρα) και αποψε στα ετοιμασα, οπότε μη γκρινιαζεις που αργησα. Ασε που σου βρηκα και ωραιες φωτο στο google..  😉

Voila λοιπον τα αποτελεσματα της 83ης απονομης:

ΤΑΙΝΙΑ – The King’s Speech

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – Tom Hooper – The King’s Speech

Α’ ΑΝΔΡΙΚΟΥColin FirthThe King’s Speech

Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΥChristian BaleThe Fighter

Α’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥNatalie PortmanBlack Swan

Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥMelissa LeoThe Fighter

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ  ΣΕΝΑΡΙΟ – Aaron Sorkin – The Social Network

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ – David Seidler – The King’s Speech

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ – Toy Story 3

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – The Lost Thing

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ – In a Better World (Denmark)

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ – Inception

ΜΟΝΤΑΖ – The Social Network

ΣΚΗΝΙΚΑ – Alice in Wonderland

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ – Alice in Wonderland

ΜΑΚΙΓΙΑΖ – The Wolfman

ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ – Inception

ΜΟΥΣΙΚΗ – The Social Network

ΤΡΑΓΟΥΔΙ – Toy Story 3 («We Belong Together»)

ΗΧΟΣ – Inception

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΗΧΟΥ – Inception

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ – Inside Job

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – Strangers No More

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ – God of Love


Oι μεγαλοι νικητες α' και β' ρολων

Οι φετινοι παρουσιαστες, James Franco & Anne Hathaway

 

Iσως οι 3 ωραιοτερες εμφανισεις, Hale Berry, Natalie Portman, Mila Kunis

Η υπεροχιότατη Cate Blanchett με Givenchy!! The best!

King Firth απλα!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δες και το καταπληκτικο βιντεο στο ξεκινημα της απονομης:

 

Ωρα για θριλλερ και τι καλυτερο απο ολοκαινουριο The Resident, με Hilary Swank, με Jeffrey Dean Morgan, και με θεο της θριλλεριας απ’το παρελθον ΧριστοΦερλη, δηλ. τον Christopher Lee! Τι καλυτερο λοιπον;… Ερχμμ φανταζομαι πολλα αλλα, σιγουρα ομως οχι αυτο. Γιατι βρε Χιλαρακι μου, γιατι;; Ηθοποιαρα εισαι, σε σουπερ ταινιες εχεις παιξει (το Million Dollar Baby ειναι ενα απ’τα αγαπημενα μου εργα), βραβευμενη κιολας, τι επιλογη ηταν αυτη; Κριση κριση και το Χολλυγουντ, αχ βαχ!… Κοιτα πως εχει το πραγμα. Η ταινια ειναι απλα ψιλοκαλή, αλλα ως εκει. Οι μοναδικοι λογοι για αυτο ειναι η ωραια σκηνοθεσια, η ατμοσφαιρα, το ομορφο (ερμηνευτικά και εμφανισιακα)  καστ, ενα καποιο σασπενς-με-το-ζορι, ε αυτα!! Η υποθεση δεν εχει κανενα βαθος, ειναι προβλεψιμη η πλοκη και βαρετη. Εκει προς το τελος νιωθεις μια ενταση, χωρις να αμφιβαλλεις ομως ουτε λεπτο για το προβλεψιμο μετα. Ειναι καλογυρισμενη ταινια ομως κι αυτο σε κραταει ως το τελος! Μπονους πόιντς για αρρενες θεατάς, η κορμαρα της Χιλαρυ, δις άξια συγχαρητηριων! Κοριτσα εσεις αν βλεπατε Grey’s Anatomy σιγουρα θυμαστε το αγορι που ολοι αποκαλουν σωσια του «ουρακοταγκου» Μπαρδεμ, ενω εγω αποκαλω απλα κουκλο 😛 Αν δε βλεπατε, α) κακο του κεφαλιου σας, β) απολαυστε τον εστω εδω !

Να το δεις; Αμε! Στον καναπε σου με παρεα και φαϊ χαλαρα, μια χαρουλα. Αν εισαι και λιγο μες τη νυστα και κοιμηθεις, μη σκασεις δεν τρεχει τιποτα.

 

 

Λοιπον, καταρχην να ξεκαθαρισω κατι: Τον Ben Stiller τον αγαπω! Εχω δει σχεδον ολες τις ταινιες του, με κανει να γελαω και τον θεωρω μεγαλο ταλεντο. Οσες φορες κι αν τον δω ως Derek Zoolander θα κλαιω απ’τα γελια. Ως Gaylord Focker επισης. Ακομα και ως νυχτοφυλακα σε μουσειο, ή φυσικα ως ανεπαναληπτα ερωτευμενο με την Mary! Αυτος ηταν και ο λογος που αποφασισα να δω το Greenberg (ελληνικος τιτλος: «Δεν Σκεφτομαι Αρα Υπαρχω» – ελεος δηλαδη αλλα τελος παντων, το αφηνω ασχολιαστο και ηρεμω για να μην κανω ρυτιδες!). Αν και καπως το περιμενα, επαθα ενα ψιλοσοκ γιατι ειδα για πρωτη φορα εναν τελειως διαφορετικο Stiller, ο οποιος με ενθουσιασε. Η ερμηνεια του στο ρολο ενος 40αρη, ελαφρως ψυχωτικου-αγοραφοβικου-αντικοινωνικου, που μολις βγηκε απο το ψυχιατρειο οπου νοσηλευοταν μετα απο νευρικο κλωνισμο, ειναι α-πι-θα-νη! Η ταινια δεν ειναι φυσικα κωμωδια, αν και εχει κωμικες στιγμες. Ουτε δραμα θα την ελεγα. Ειναι μια ηρεμη αλλα ρεαλιστικη ταινια, πολυ αληθινη, καθολου ρομαντικη, ισως λιγο αργη, δεν με εκανε ομως να την βαρεθω ουτε λεπτο. Ο Ben Stiller «κραταει» την ταινια- τον αντιπαθεις, τον μισεις, τον βριζεις, μετα τον λυπασαι, τον ξανασυμπαθεις, συμπασχεις… Η κοπελια παιζει επισης εκπληκτικα, όπως και ο φιλος του Rhys Ifans, παλιος γνωριμος αν εχεις δει το Notting Hill και θυμασαι τον τρελο-Αγγλαρα συγκατοικο 😀

Aν εχεις διαθεση για μια απλη αλλα συναισθηματικη ταινια, χωρις φανφαρες και ουσιαστικη κορυφωση, δες την! Στην τελικη, αξιζει να δεις τον Stiller σε μια διαφορετικη και κορυφαια στιγμη του. Eμενα παντως μου αρεσε πολυ.

Ειπα λοιπον να δω το Βurlesque, ως φαν των μιουζικαλ και γενικως της μουσικης και των υπερθεαματων, εχοντας ταυτοχρονα την αναγκη για κατι ευχαριστο και χαλαρο… Αφου δεν κοιμηθηκα καλα να λες. Ποσο βαρετο θε μου;; Ειπαμε ευχαριστο και χαλαρο, αλλα επρεπε να ειναι και τοσο χαζο; Η υποθεση, πιο-κλισε-πεθαινεις που λεμε. Μου θυμισε κατι αθωα στοριζ απο ελληνικες ταινιες του ’60 με Βουγιουκλακη, που ναι μεν καλα ηταν, αλλα ΠΑΛΙ;;; Ξανα τα ιδια; Το πτωχο πλην τιμιο βλαχακι που κρυβει ενα τεραστιο ταλεντο και γινεται σταρ στη μεγαλη πολη; Λιγη πρωτοτυπια στο σεναριο δε θα εβλαπτε. Ναι το ξερω, το φοκους ειναι αλλου σ’αυτες τις ταινιες, στο θεαμα!! Ελα ντε που κι εκει δεν ελεγε τιποτα ιδιαιτερο. Θυμαμαι δηλαδη το Chicago (2002) που ηταν απογειωτικα τα νουμερα, η μουσικη, ολα!! Εδω, αν εξαιρεσεις την οντως καταπληκτικη φωνη της Christina Aguilera (ε, που κι αυτη τη βαριεσαι σε καποια φαση πια), η ταινια δεν εχει τιποτα αλλο. Μη με ρωτας για την -μουμια- Cher… Ελεος, εγω την φοβαμαι ετσι οπως εχει γινει με τις πλαστικες! Μηπως να συνταξιοδοτηθει;;…ή εναλλακτικα, μηπως να πρωταγωνιστει μονο σε θριλλερ; Λεω εγω τωρα.  😛

Να το δεις; Ερχμμ εγω σε προετοιμασα. Αν εισαι στο οφισιαλ φαν κλαμπ της Κριστινουλας (ή εστω της Σερ – γκοντ χελπ γιου!) θα το ευχαριστηθεις το Μπουρδεσκ! Α, στα συν, η παρουσια του ποθητου McSteamy (Grey’s Anatomy) Eric Dane στο ρολο παμπλουτιδη επιχειρηματια… 😉

για αυτον σου λεω κοπελια:

Oλοκληρωνοντας την δεκαδα των υποψηφιων για Οσκαρ καλυτερης ταινιας, εχουμε το Winter’s Bone. Μια ταινια που ακουστηκε πολυ, βραβευτηκε, σχολιαστηκε με τα καλυτερα λογια, μια ανεξαρτητη low-budget παραγωγη, που γυριστηκε στα βουνα του Μιζουρι. Ξερεις,  απολυτη αμερικανικη βαρετη επαρχια που ο χρονος δεν περναει ποτε…οπως και η ταινια! Τοσο βαρετη, μα τοσο; Τοσο αργη; Τοσο ανουσια; Δεν καταλαβαινω γιατι μπορει να ενδιαφερει κανεναν αυτη η ιστορια και απορω πως ετυχε τοσου θαυμασμου. Κλειστη κοινωνια, μητριαρχικες οικογενειες, ναρκoμανεις αντρες, losers ξεχασμενοι στην ναρκη του επαρχιακου χειμωνα. Αυτα απεικονιζει, ok ως εκει. Καταθλιψη. Κανενα προβλημα να την νιωσω. Αλλα γιατι ετσι, χωρις λιγο «νευρο», χωρις κορυφωση; Ο μονος λογος να υπαρχει αυτη η ταινια κατ’εμε, ειναι η πρωταγωνιστρια Jennifer Lawrence, που πραγματικα ερμηνευει αψογα το ρολο της και σε «παρασυρει» στον αγωνα της, για να αντεξεις ως το τελος. Υπεροχη και αξια Οσκαρο-υποψηφια η Jennifer. Κατα τα αλλα, ομορφη σκηνοθεσια, δραματικο τοπιο, ελαχιστες εντονες σκηνες, ξαναλεω μεγαλη διαρκεια που δεν κουραζει – αλλα σε νυσταζει. Δεν ξερω αν θελεις να τη δεις, αν θα σε αγγιξει… Εχοντας ζησει σε αμερικανικη επαρχια (Μισιγκαν) εγω η ιδια, δεν με «αγγιξε» παραυτα. Αλλα παλι, οπως επαναλαμβανω συχνα εδω, γουστα ειναι αυτα ε;  😉

Και ηρθε η ωρα που γελαμε. Πολυ ομως. Οχι παααρα πολυ, αλλα ικανοποιητικα! Το Due Date εχει πλακα. Ειναι μια κωμωδια/road-movie απ’τον δημιουργο του Hangover (2009) Todd Phillips, με τον Robert Downey Jr. και τον Zach Galifianakis που επαιζε και στο Hangover. Λοιπον, αυτος ο τυπακος κραταει ολη την ταινια! Εγω προσωπικα μονο που τον βλεπω γελαω. Μεταξυ αλλων, προσεξε πως περπαταει!! Αλλα και ο Robert ειναι πολυ καλος, ειναι βασικα τοσο διαφορετικοι και αταιριαστοι που σαν διδυμο βγαζουν τρελο γελιο. Εχουν «χημεια» ναι.  Αν διασκεδασες με το Hangover, να το δεις θα σ’αρεσει! Για μενα ειναι κατωτερο του, αλλα περασα καλα. Οχι οσο περνουσα με κωμωδιες στυλ Naked Gun, αλλα ok τι ψαχνω τωρα θα πεις (και δικιο θα εχεις!).

Παντως περιμενε, εμαθα «ψηνεται» το Hangover 2!! E, ως τοτε παρε ποπ-κορν, καλεσε φιλους και δες dvd το Due Date. Pas mal!  😀

 

Μεγαλη συζητηση σηκωνει ο Κυνοδοντας. Οι μισοι τον αγαπανε οι αλλοι μισοι τον μισουνε, αλληλοκραζονται και ακρη δεν βγαινει. Και γιατι να βγει αλλωστε; Ειπαμε γουστα ειναι αυτα. Βεβαια αν δεν ηταν υποψηφιος για Οσκαρ ξενογλωσσης ταινιας, λιγοι θα ασχολιοντουσαν (και εγω μη σου πω!) εφοσον ειναι ταινια για μια μεριδα κοινου, που φανταζομαι την ειχε δει και εκτιμησει πολυ πριν την ανακοινωση της υποψηφιοτητας! Προσωπικα την ειδα καθαρα απο περιεργεια πριν λιγο καιρο, καθως σπανια βλεπω συγχρονο ελληνικο κινηματογραφο πια, λογω απανωτων απογοητευσεων απο αυτον! Τελευταια ελληνικη ταινια που ειχα δει και με ενθουσιασε ηταν οι «Νυφες» του Π.Βουλγαρη το 2004. Απο τοτε και μετα, για μενα το χαος… Κι ετσι φτανουμε να δουμε τον αμφιλεγομενο Κυνοδοντα του Γ. Λανθιμου. Αλληγορια. Οk ναι, την καταλαβα. Συμβολισμοι και μηνυματα. Ξανα-ok, τα ελαβα. Ωμη βια, ρεαλισμος (?), εντυπωσιακη και αρτια σκηνοθεσια, ωραια pop-art 70’s αισθητικη. Ok. Αλλα για μενα ως εκει. Δεν μου αρεσε. Ισως ειμαι υπερβολικα συναισθηματικη, καταρχην με τα ζωα… Ειδα τους τιτλους τελους ως το τελος, για να βεβαιωθω οτι η γατα δεν κακοποιηθηκε αληθινα. Οντως το εγραφε ναι. Αλλα τι να το κανω; Η σκηνη της επιθεσης στη γατα και τα ουρλιαχτα της μου εφεραν μια αναγουλα. Οπως επισης το ξυλο που εριχνε ο πατερας. Οπως επισης οι εμετικες σκηνες του (κατι σαν) σεξ. Ρε παιδι (κ.Λανθιμε), ειπαμε να κανεις μια δυνατη ταινια να προκαλεσεις, να κανεις εντυπωση, να συζητηθεις (τα πετυχες ολα), αλλα που διαολο τα σκεφτηκες ολα τοσο ακραια δηλαδη;; Εγω ειμαι ασχετη και δεν ξερω απο ταινιες, αλλα εχω δει Αριστουργηματα που εμειναν στην ιστορια του σινεμα, χωρις να προκαλουν ταση προς εμετο ή το απολυτο ξενερωμα. Αυτο λεγεται δηλαδη «πχιοτικό»; Πρεπει η ταινια να «αρρωσταινει» τον θεατη; Ισως ναι τελικα…εκει που εχουμε φτασει δεν μας ικανοποιει τιποτα, οσο κατι απολυτα παραξενο, ιδιαιτερο, ακραιο και ανωμαλο! Γιατι για μενα αυτα ηταν ο Κυνοδοντας, σορρυ γκάιζ!

πες με ασχετη, πεζη και α-κουλτουρέ, αλλα προτιμουσα Λανθιμο οταν σκηνοθετουσε βιντεοκλιπ του Σακη!!!! μια μανια με το γκαζον την ειχε απο τοτε παντως 😛 😀 😀

Μα τι ομορφη ταινια! Ποσο αληθινη… Το Blue Valentine ειναι απο τις πιο ρεαλιστικες ταινιες που εχω δει πανω σε σχεσεις. Δεν ειναι κατι πρωτοτυπο το θεμα. Δυο ανθρωποι εντελως διαφορετικοι που γνωριζονται και γινονται ενα ζευγαρι, μια σχεση, ενας γαμος, απο την αρχη ως το τελος (?) του… Με παθος και μετα χωρις, με γελιο και μετα χωρις, με αγαπη και μετα χωρις αγαπη, το συγκεκριμενο ζευγαρι της ταινιας ηταν εκπληκτικο. Λιγο μονοπλευρα βεβαια, γιατι ο χαρακτηρας του Ryan Gosling (γιατι εκτος Οσκαρ κυριοι???) ηταν εκπληκτικος και ιδιος σε ολη τη διαρκεια της σχεσης, αγαπουσε με παθος και υπεμενε τα παντα. Η αλλη η σκροφιτσα (σορρυ Michelle Williams) ηταν λιγο οκ-σ’ερωτευτηκα-και-ο,τι-βγει-ερχμμ-βαρεθηκα… Κοριτσα σας προειδοποιω θα σας εκνευρισει σε πολλα σημεια. Για να λεμε και την αληθεια ομως, η Michelle ειναι αγαπημενη γιατι εχει περασει πολλα στην πραγματικη ζωη ως χηρα του Heath Ledger και μανα του παιδιου τους, ειναι χαμηλων τονων, ειναι ηθοποιαρα και προσφατως εχουμε και ιδιο κουρεμα 😛

O Ryan Gosling με αφησε αφωνη με την ερμηνεια του. Οk ξεραμε ποσο καλος ειναι απο τον καιρο του Notebook (2004), αλλα φετος ξεπερασε τον εαυτο του στο All Good Things (2010) και εδω, και μαλιστα πολυ καλυτερος ερμηνευτικα της Michelle που ειναι υποψηφια α’ γυναικειου (!), ενω αυτος το τιποτα… Δεν πειραζει Ryan εσυ εισαι νικητης στις καρδιες μας! Αξιοσημειωτο φυσικα και το οτι οσο μεγαλωνει ομορφαινει τουτο το αγορι. Χοτνεςς 😀 😀

Λοιπον δες το εργο θα με θυμηθεις! Εχει και ωραια μουσικη. Α και μη στεναχωριεσαι (ακουσα απο πολλους οτι ειναι καταθλιπτικο). Ενταξει δεν ειναι ευχαριστο, αλλα υπαρχουν και χειροτερα στη ζωη, οποτε cool…

 

 

παρε κι αλλη μια φωτο, για να μη στεναχωριεσαι με το δραμα που σε βαζω να δεις:

Καθως ολοκληρωνεται σχεδον η λιστα με τις 10 υποψηφιοτητες για Οσκαρ καλυτερης ταινιας, βλεπω σιγα σιγα (και απροθυμα) τα λιγοτερο φαβορι (?), οπως το True Grit, το οποιο ειναι γουεστερν ριμέικ κιολας, των αδελφων Κοεν ομως! Ειχα λοιπον αναμεικτα συναισθηματα, κυριως ψιλοβαριομουν να το δω. Βλεποντας το τρεϊλερ καταλαβα οτι θα ηταν η πρωτη ταινια που θα με δυσκολευε χωρις υποτιτλους, καθως η προφορα του Jeff Bridges ως marshal στην αγρια δυση ηταν «αστα να πανε». Παρ’ολα αυτα και λογω της δεσμευσης μου απεναντι σε εσενα αγαπητο μπλογκ-ριντερ, καθησα με τον αδερφουλη μου και το ειδαμε προχθες το βραδυ.  Και πολυ χαρηκα γιατι το True Grit ειναι μια ωραια ταινια τελικα. Εχει πλοκη, εχει πλακα, εχει συγκινηση, συναισθημα, δραση, ομορφα πλανα που σε ταξιδευουν, πολυ καλο καστ με εκπληξη την μικρη Hailee Steinfeld (υποψηφια για Οσκαρ β’ γυναικειου). Ο Jeff Bridges επισης πολυ καλος, αλλα δεν του χαλαλιζω το Οσκαρ του Κολιν με τιποτα. Ο συνηθως αντιπαθεστατος Matt Damon περιεργως μου αρεσε, οπως και ο Josh Brolin. Μερικες σκηνες θα μου μεινουν αξεχαστες, οπως αυτη με το κοριτσακι που περναει απεναντι το ποταμι με το αλογο της. Αλλη μια στο τελος με το αλογο, θα καταλαβεις οταν τη δεις… Δε λεω αλλα, ok για μενα δεν ειναι η καλυτερη ταινια της 10δας σιγουρα, αλλα αξιζει πολλα και σιγουρα ακομα περισσοτερα αν εισαι και φαν του ειδους.

Να τη δεις ανεπιφυλακτα, εκτος αν μισεις τα γουεστερν (ιιχααααααα) 😀

 

δες και το τρεϊλερ του παλιου, με John Wayne και κοριτσακι-σωσια-Justin Bieber (lol):

ΑΡΧΕΙΟ:

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ:

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Μαζί με 8 ακόμα followers

COME ON POLYVORE LADY ;)

Top Clicks

  • Κανένα
Αρέσει σε %d bloggers: